Chorzy Na Odrę – Skończyliśmy się na Kill’em All (demo) 
To jest naprawdę dobrze zagrany i nagrany materiał. Choć jeszcze przed masteringiem. Ale potencjał w tym przeogromny. Słychać tu echo lat 80′, choć oczywiście uwspółcześnione. Numer po numerze Chorzy Na Odrę udowadniają, że mają pomysł na każdą pieśń. Mieści się to w pewnych aranżacyjnych ramach, słodko brzmi szczególnie oldschoolowy klawisz. Całość natomiast to prezentacja znakomitego muzycznego warsztatu, bez popisów improwizacyjnych, karkołomnych solówek czy morderczego jodłowania. Po prostu piosenki. Nawet nie silę się na zaklasyfikowanie tej muzyki do jakiegokolwiek nurtu. Wyjdźmy z prostego podziału na muzykę dobrą i złą. Chorzy Na Odrę mieszczą się w całości w tej pierwszej kategorii. Mamy pięć utworów, w których wszystko zasuwa, jak w dobrym, angielskim parowozie. Naprawdę fajnie.
A w warstwie lirycznej…? Niespodzianka! Przewrotnie, z fantazją (choćby „cytaciki” w „Co się stało z polską piłką” a to z Varius Manx, a to z Wilków, a to z przebogatej spuścizny metajęzyka komentatorów sportowych;-). Takich słownych wycieczek, takiej żonglerek językowych w tych pięciu pieśniach Olek Różanek pomieścił naprawdę sporo. Co ciekawe – to wszystko ma sens, to wszystko ładnie się klei i ze sobą, i do muzyki. Wokalista piszący sam sobie teksty to w sumie żadna nowość. Wokalista piszący sobie dobre teksty – to już zupełnie co innego, wszak to gatunek niemal na wymarciu. Tym bardziej, słuchając „Skończyliśmy się na Kill’em All” radzę na formę literacką uwagę szczególną zwrócić. Jeśli oczywiście doczekamy się pełnoprawnego albumu Chorych Na Odrę. Nie ukrywam, że na to liczę i ciekaw jestem bardzo kolejnych kompozycji. Dlaczego? Bo to jest po prostu fajne. Lekkie, dobrze przyprawione i ładnie podane. Przystawka więc smakowita. Czekam na danie główne.
Darek Krawczyk
Recenzje płyt
Kiedy Jasio Zgniłek wraz z kolegami wydawał w 1977 roku „Never Mind The Bollocks”, nie przypuszczał zapewne jak wielki wpływ na następne pokolenia wywrze...
Trójmiejski duet Czechoslovakia nie mógł wybrać sobie lepszej nazwy. Muzyka którą proponują na swoim debiucie jest dokładnie taka jak czeski film –...
Podobno nazwa zespołu, zaczerpnięta z twórczości Francisco Goyi, w języku hiszpańskim oznacza szaleństwo, czy też wariactwo. Płyta „Fafaberie” to bez...
Legenda polskiego reggae powraca naprawdę w wielkim stylu, tym razem w wersji koncertowej. „One Love Train” to zapis wyjątkowego hołdu, który grupa składa...
Kabanos, czyli zespół „taki sam jak żaden”, atakuje. A raczej wyskakuje z lodówki, po raz trzeci prezentując swój muzyczny teatr absurdu. Zresztą, czy po...
Wszyscy widzowie "The Voice Of Poland" zapewne kojarzą Ewę Szlachcic z jej występów w tym programie. Jest ona także pierwszą jego uczestniczką, która...
„Meseya”, podwójny album kłodzkiej grupy Grans, to dość niezwykłe wydawnictwo. Rzadko się bowiem zdarza, by okres od momentu powstania zespołu, do...
Paweł „Kelner” Rozwadowski powraca w podwójnej roli. Na czele zupełnie nowego składu Deutera, oraz jako twórca książki „To zupełnie nieprawdopodobne”,...
„Świat, w którym przyszło ci żyć” – pod tym dość pesymistycznym, w połączeniu z okładką tytułem, kryje się pierwsza płyta pochodzącej z Kutna grupy... |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Komentarze
Kanał RSS z komentarzami do tego postu.